Silnik Wodorowy

Silnik Wodorowy to rakietowy silnik późnej fazy gry, który używa Hydrogen jako paliwa i jest w stanie wysyłać rakiety dalej niż Silnik Parowy lub Silnik Naftowy. W Spaced Out! jest to najpotężniejszy dostępny silnik, dzięki czemu dobrze nadaje się do dalekich podróży oraz do rakiet przenoszących wiele modułów. Podobnie jak inne silniki wysokiego poziomu, dostarcza 600 W mocy przez rakietowy port elektryczny.

Jego główną zaletą jest zasięg, ale ma też bardzo przydatną cechę podczas konserwacji: sam silnik nie zawiera żadnego przechowywanego materiału, więc w razie potrzeby można go rozebrać, aby odzyskać Stal lub inne zasoby budowlane. Dzięki temu jest bardziej elastyczny niż zbiorniki paliwa lub zbiorniki utleniacza, których nie można usunąć bez utraty zawartości albo spowodowania problemów z tankowaniem. Ta sama praktyczna kwestia dotyczy rakiet używających Silnik Naftowy.

Silnik Wodorowy wytwarza bardzo dużą ilość niezwykle gorącej Para zarówno podczas startu, jak i lądowania. Każda podróż uwalnia około 4–5 tonnes Para o temperaturze powyżej 1800 °C, łącznie około 9 tonnes Para i około 70 million kDTU ciepła na cykl startowy. Ilość spalin nie zależy od tego, jak daleko leci rakieta, więc nawet krótkie podróże generują takie samo obciążenie cieplne.

To ciepło jest niebezpieczne dla pobliskiej infrastruktury. Może uszkodzić rury z Płynny Wodór, stopić większość refined metals i zagotować powszechnie używane ciecze. Rakieta platformy i części rakiety nie wymieniają ciepła z płynami, więc sama rakieta nie stopi się od kontaktu z własnym wydechem, ale porty załadunkowe i rozładunkowe, przewody zasilające, przewody automatyki oraz Płytki Metalowe mogą zostać zniszczone, jeśli nie są wykonane z Stal. Z tego powodu odsłonięta infrastruktura startowa zwykle potrzebuje izolacji albo aktywnego chłodzenia, jeśli ma przetrwać wielokrotne starty.

Wydech można też zamienić w istotny strumień zasobów zamiast go marnować. Częstym podejściem jest obudowanie toru startu za pomocą Płyta gipsowo-kartonowa lub Płyta Termiczna i Płytki Izolujące, a następnie użycie Mechaniczna Śluza do zamknięcia komory, gdy tylko rakieta wystartuje albo wyląduje. Przechwycony wydech można skroplić za pomocą Turbina Parowa do postaci wody albo odzyskać z niego ciepło do produkcji energii w większych układach opartych na parze.

Wydech z lotu w obie strony można poddać elektrolizie, uzyskując około 1 tonne Hydrogen i 8 tonnes Tlen, czyli ilość Hydrogen wystarczającą do ponownego napełnienia pojedynczego zbiornika paliwa ciekłego oraz znacznie więcej Tlen, niż typowa flota rakiet jest w stanie zużyć. Jeśli para jest przetwarzana wydajnie, samo ciepło może wytworzyć znaczną ilość energii, dzięki czemu poprawnie zbudowany system odzyskiwania wydechu może potencjalnie generować więcej zasobów, niż zużywa.

• Silnik jest na tyle mocny, że ciepło z jego spalin często stanowi większe wyzwanie projektowe niż zużycie paliwa.
• Odzyskiwanie spalin działa najlepiej, gdy szyb startowy obejmuje całą wysokość asteroidy, pozwalając skutecznie wychwytywać i skraplać parę.
• Jeśli trzeba tylko szybko odzyskać materiały, rozebranie silnika jest sensowne, ponieważ nie przechowuje on paliwa wewnętrznie.
• Stal to najbezpieczniejszy materiał na pobliską infrastrukturę startową, zwłaszcza porty, okablowanie i kafelki narażone na ciepło spalin.